HFHACI FİLİK
18 Ağustos 2026 · 16 dakika okuma

Çerçeve Yasa ve Gelecekteki Siyasi Etkileri

7595 sayılı Çerçeve Yasa yürürlüğe girdi. 467 milletvekilinin kabul oyuyla ortaya çıkan geniş Meclis mutabakatı yalnızca bugünkü 12 maddeyi değil, bundan sonra atılacak adımları da sorgulamayı gerektiriyor. Umut hakkından vatandaşlık tartışmalarına, yerel yönetimlerden yeni anayasaya kadar asıl soru şu: Hangi noktada o eller inecek?

Yorum 0

Hacı Filik

18 Ağustos 2026.

7595 sayılı Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun, Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdi.

Kamuoyundaki adıyla:

Çerçeve Yasa.

Artık önümüzde bir taslak yok. Bir siyasi kulis yok. “Acaba çıkar mı?” diye tartıştığımız bir teklif de yok.

Kanun çıktı.

Üstelik süreç bununla da bitmiyor.

Kanunda öngörülen Kurulun ilk toplantısının 24 Ağustos’ta yapılması planlanıyor. Bu toplantıyla birlikte artık yalnızca kabul edilmiş bir kanunu değil, uygulama safhasına geçen yeni bir hukuki ve siyasi süreci konuşacağız.

Dolayısıyla bugün sorulması gereken soru yalnızca “Bu 12 madde ne getiriyor?” değildir.

Asıl soru, bu çerçevenin bundan sonra hangi düzenlemelerle doldurulacağıdır.

Türkiye Büyük Millet Meclisinde 467 milletvekili kabul oyu verdi. 87 milletvekili karşı çıktı, 7 milletvekili ise çekimser kaldı.

Ben bugün yalnızca bu kanunun maddelerini anlatmak için yazmıyorum.

Bu kanunun hangi siyasi sürecin sonunda ortaya çıktığını, bundan sonra nereye gidebileceğini ve hepsinden önemlisi Türkiye Büyük Millet Meclisinin Türk milletinin vicdanından ne kadar uzaklaşabildiğini sorgulamak için yazıyorum.

Çünkü Meclisin duvarında hâlâ aynı cümle yazıyor:

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.”

O hâlde önce millet, neye “evet” denildiğini bilsin.

Önce 12 Maddeyi Açalım

1. Madde — Sürecin Hukuki Kapısı

Kanunun öngördüğü mekanizmanın uygulanabilmesi için PKK/KCK ve bağlantılı yapıların fiilî varlığına son verdiğinin ve kontrolündeki silahları teslim ettiğinin güvenlik kurumlarınca tespit edilmesi gerekiyor.

Bu tespitin Millî Güvenlik Kurulu tarafından teyit edilmesi ve ilgili kararın Resmî Gazete’de yayımlanması öngörülüyor.

Yani kanunun getirdiği mekanizma, belirli bir siyasi ve güvenlik sürecinin tamamlanmasına bağlanıyor.

2. Madde — Örgüt ve Kurul

Kanunda geçen “örgüt” kavramının kapsamı belirleniyor.

Ayrıca ilerleyen maddelerde önemli görevler üstlenecek Kurul tanımlanıyor.

Bu Kurul, kanunun uygulanmasında kilit yapılardan biri hâline geliyor.

3. Madde — Soruşturmalar ve Davalar

Kanun kapsamındaki bazı soruşturma ve kovuşturmaların, suçun niteliğine göre beş veya on yıl ertelenebilmesinin önü açılıyor.

Bazı durumlarda soruşturmanın yürütülmesi Kurul iznine bağlanıyor.

Dolayısıyla mesele yalnızca cezaevinde bulunan kişiler değildir. Devletin soruşturma ve kovuşturma mekanizmasını ilgilendiren yeni bir hukuki düzen kurulmaktadır.

4. Madde — Tutuklama ve Adli Kontrol

Erteleme kapsamındaki dosyalarda tutuklama ve adli kontrol kararlarının yeniden değerlendirilmesinin yolu açılıyor.

İstinaf ve temyiz aşamasındaki dosyalar da düzenlemeden etkilenebiliyor.

5. Madde — Beş veya On Yıl Sonra Ne Olacak?

Erteleme süresinde yeniden terör suçu işlenmesi hâlinde dosya kaldığı yerden devam ediyor.

Ancak yeni bir terör suçu işlenmeden süre tamamlanırsa soruşturmanın veya davanın sona ermesine kadar ulaşabilecek hukuki sonuçlar ortaya çıkabiliyor.

Yani burada yalnızca “dosyayı bir süre bekletmekten” söz etmiyoruz.

6. Madde — Kesinleşmiş Cezalar

Benim özellikle üzerinde durduğum maddelerden biri budur.

Çünkü artık yalnızca haklarında suçlama bulunan kişilerden değil, mahkemeler tarafından yargılanmış ve haklarında kesinleşmiş mahkûmiyet kararı verilmiş kişilerden söz ediyoruz.

Belirli şartlarla cezaların infazı beş veya on yıl ertelenebiliyor. Şartların yerine getirilmesi durumunda bazı cezaların “infaz edilmiş sayılması” sonucuna kadar gidiliyor.

Bu ifadeyi herkes bir kez daha düşünmelidir:

İnfaz edilmiş sayılacak.

Türk milletinin kırk yılı aşkın terör mücadelesi ve ödediği bedeller düşünüldüğünde bunun sıradan bir ceza hukuku düzenlemesi olarak görülmesi mümkün değildir.

7. Madde — Kurul

Cumhurbaşkanı Yardımcısının başkanlığında, bakanların ve devletin üst düzey güvenlik ve bürokrasi yöneticilerinin yer aldığı bir Kurul oluşturuluyor.

Kurul süreci izleyecek, hukuki ve idari düzenlemeler konusunda değerlendirmelerde bulunabilecek ve kanunun uygulanmasında önemli roller üstlenecek.

İşte “çerçeve” kelimesi benim için burada daha önemli hâle geliyor.

Eğer ortada yalnızca geçmiş dosyaları ilgilendiren bir düzenleme yoksa bu Kurul, bundan sonraki hangi hukuki ve siyasi düzenlemelerin hazırlanmasında rol oynayacak?

8. Madde — Silahların Teslimi

Silahlar, mühimmat, patlayıcılar ve diğer malzemeler kayıt altına alınacak.

Burada sorularım açıktır:

PKK’nın elinde kaç silah vardı?

Kaçı teslim edildi?

Devlet, örgütün gerçek silahlı kapasitesini hangi envanter üzerinden ölçüyor?

Örgütün tamamen silahsızlandığının ölçüsü nedir?

9. Madde — Başvuru

Kanundan yararlanmak isteyenler için altı aylık bir başvuru mekanizması oluşturuluyor.

Böylece siyasi süreç, bireysel hukuki sonuçlara dönüşmeye başlıyor.

10. Madde — Sorumluluk

Kanunun uygulanması kapsamında görev yapanlara ilişkin hukuki, idari ve cezai sorumluluk konusunda özel hükümler getiriliyor.

Bu korumanın sınırlarının hukuk devleti ilkesi açısından ayrıca tartışılması gerektiğini düşünüyorum.

11. Madde — Yürürlük

Kanun yayımlandığı tarihte yürürlüğe giriyor.

Yani artık ihtimalleri değil, yürürlükteki hukuku konuşuyoruz.

12. Madde — Yürütme

Kanunu Cumhurbaşkanı yürütecek.

İşte önümüzdeki hukuki çerçeve budur.

Şimdi asıl meseleye gelelim.

Bu Çerçeve Bir Sabah Ortaya Çıkmadı

Bu kanunu yalnızca 18 Ağustos 2026 tarihinden başlayarak okursanız meselenin önemli bir bölümünü kaçırırsınız.

Geriye gitmek gerekiyor.

22 Ekim 2024.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, Abdullah Öcalan’ın tecridinin kaldırılması hâlinde TBMM’deki DEM Parti grubuna gelerek örgütün lağvedildiğini açıklaması çağrısında bulundu ve bunu yapması hâlinde “umut hakkı” konusunda yasal düzenlemenin önünün açılabileceğinden söz etti.

Türkiye şaşırdı.

Çünkü bundan birkaç yıl önce siyasi olarak tahayyül edilmesi bile güç olan bir konu artık açıkça tartışılıyordu.

Sonrasında toplum adım adım bu tartışmalara alıştırıldı.

Ben sürecin en önemli yöntemlerinden birinin normalleştirme olduğunu düşünüyorum.

Dün söylenmesi mümkün olmayanı bugün tartıştırırsınız.

Bugün tartışılanı yarın teklif hâline getirirsiniz.

Teklifi bir süre sonra kanunlaştırırsınız.

Toplum dönüp baktığında ise başlangıç noktasından ne kadar uzaklaştığını fark eder.

Sonra Komisyon Kuruldu

Türkiye Büyük Millet Meclisinde komisyon oluşturuldu.

Toplantılar yapıldı, siyasi partiler görüşlerini sundu, isimler dinlendi ve raporlar hazırlandı.

Ardından Türkiye Cumhuriyeti Parlamentosunda oluşturulan komisyonun temsilcileri İmralı’ya giderek Abdullah Öcalan’la görüştü.

Benim için bu görüntünün kendisi bile ağırdır.

Çünkü mesele artık yalnızca “PKK silah bıraksın” tartışmasının ötesine geçmiştir.

Siyaset konuşulmuştur.

Hukuk konuşulmuştur.

Bundan sonraki düzenlemeler konuşulmuştur.

O zaman Türk milletinin sorması gereken tek kelimelik bir soru vardır:

Karşılığında ne?

Öcalan Silahı Bırakıyor; Peki Siyasi Hedeflerinden Vazgeçiyor mu?

Bu sorunun cevabı önemlidir.

Abdullah Öcalan’ın açıklamalarında silahlı mücadeleden demokratik siyasete geçiş, demokratik entegrasyon ve hukuki düzenlemeler gibi başlıklar yer alıyor.

PKK’nın fesih açıklamalarında Lozan’a ve 1924 Anayasası’na yönelik siyasi-tarihsel değerlendirmeler görülüyor.

DEM Parti çevresinden gelen açıklamalarda ise umut hakkı, eşit yurttaşlık ve Cumhuriyet’in yeniden demokratikleştirilmesi gibi başlıklar tartışılıyor.

O hâlde soru şudur:

PKK yalnızca silahından mı vazgeçiyor, yoksa siyasi hedeflerinden de vazgeçiyor mu?

Silahı bırakıp aynı hedeflere siyaset ve hukuk yoluyla devam etmek, terörün askerî yönteminin sona ermesi anlamına gelebilir.

Ancak bu, söz konusu siyasi hedeflerin de terk edildiği anlamına gelmez.

Benim itirazım tam olarak burada başlıyor.

Çerçeve Daha Meclise Gelmeden İmralı’da Konuşuldu

DEM Parti İmralı Heyeti’nin kamuoyuna yansıyan açıklamalarında yapılacak hukuki düzenlemelerin çerçevesinin Öcalan’la gerçekleştirilen görüşmelerin konusu olduğu görüldü.

Burada gerçek olmayan bir iddia ortaya atmayacağım.

“Kanunu Öcalan yazdı” demiyorum.

“Öcalan onayladı” da demiyorum.

Bunu gösteren bir belge elimizde yok.

Fakat Türkiye Büyük Millet Meclisinin önüne daha sonra gelecek hukuki düzenlemelerin İmralı görüşmelerinde tartışılmış olmasını dahi son derece ağır buluyorum.

Türkiye Cumhuriyeti hukukunun adresi İmralı değildir.

Hukukun kaynağı millet iradesidir.

Millet iradesinin temsil edildiği yer ise Türkiye Büyük Millet Meclisidir.

Peki Meclis ne yaptı?

467 El Kalktı

İşte benim için asıl kırılma noktası burasıdır.

467.

Bu rakamı unutmayın.

467 milletvekili kabul oyu verdi.

87 milletvekili karşı çıktı.

7 milletvekili çekimser kaldı.

467 sıradan bir sayı değildir.

Türkiye’de anayasa değişikliğinin kritik eşikleri 360 ve 400’dür.

467, her iki eşiğin de üzerindedir.

Elbette buradan “Bu 467 milletvekili yarın aynı anayasa değişikliğine de evet verecektir” sonucu çıkarılamaz.

Ama başka bir gerçek de görmezden gelinemez:

Çerçeve Yasa konusunda Mecliste oluşan siyasi mutabakat, sayısal büyüklük itibarıyla anayasa değiştirebilecek çoğunluktan bile daha geniştir.

Benim kaygım da tam burada başlıyor.

Bugün 12 madde.

Peki yarın?

Umut hakkı mı?

Vatandaşlık tanımı mı?

Yerel yönetimler mi?

Ana dilde eğitim mi?

Yeni anayasa mı?

Hangi maddede o 467 el inecek?

Meclis Aritmetiği Değişiyor

Üstelik önümüzde yalnızca Çerçeve Yasa oylamasında ortaya çıkan tablo yok.

  1. Dönem boyunca milletvekilleri parti değiştirdi, yeni partiler kuruldu, belediye başkanları siyasi saf değiştirdi.

Seçmenin sandıkta oluşturduğu siyasi dağılım, seçimden sonra çeşitli geçişlerle değişti.

Bugün de yeni milletvekili transferlerine ilişkin iddialar gündeme geliyor.

Gerçekleşmemiş bir transferi olmuş gibi yazmam.

Ama şu soruyu sormak zorundayım:

Bu siyasi hareketlilik nasıl bir Meclis aritmetiği hazırlıyor?

Çünkü yeni anayasanın tartışıldığı bir Türkiye’de milletvekili sayıları yalnızca parti istatistiği değildir.

360’tır.

400’dür.

Ve Çerçeve Yasa’da gördüğümüz gibi bazen 467’dir.

Benim İtirazım Burada: Meclis Milletten Kopmuştur

Bu benim siyasi kanaatimdir:

Türkiye Büyük Millet Meclisinin bu süreçte Türk milletinin vicdanından koptuğunu düşünüyorum.

Millet geçim derdinde.

Pazardaki fiyatlara bakıyor.

Kirasını, faturasını, çocuğunun masrafını ve ay sonunu düşünüyor.

Aynı sırada devletin önümüzdeki onlarca yılını etkileyebilecek siyasi ve hukuki bir süreç ilerliyor.

Vatandaş bu sürecin bütün ayrıntılarını biliyor mu?

İmralı’da ne konuşulduğunu biliyor mu?

Umut hakkının neden gündemde olduğunu biliyor mu?

Çerçeve Yasa’nın doğurabileceği hukuki sonuçları biliyor mu?

467 oyun anayasal çoğunluk bakımından ne anlama geldiğinin farkında mı?

Bilmiyorsa ortada ciddi bir temsil sorunu vardır.

Çünkü millet yeterince bilgilendirilmeden millet adına tarihî kararlar alınıyorsa Meclis duvarındaki cümleyi yeniden okumak gerekir:

Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.

Çoğunluk Her Zaman Haklılık Değildir

Bana, “467 milletvekili kabul etmiş, demek ki millî irade budur” denilebilir.

Hayır.

Demokraside çoğunluk karar verir. Fakat çoğunluğun verdiği her karar tarih önünde doğru olmak zorunda değildir.

Meclisler hata yapabilir.

İktidarlar hata yapabilir.

Muhalefet partileri hata yapabilir.

Hatta büyük siyasi çoğunluklar tarihî yanlışların arkasında birleşebilir.

Bu nedenle demokrasi yalnızca el kaldırmak değildir.

Hesap vermektir.

Şeffaflıktır.

Milleti bilgilendirmektir.

Muhalefettir.

Eleştiridir.

Ve gerektiğinde “hayır” diyebilmektir.

Ben bugün 467 milletvekilinin kaldırdığı ele bakıyorum ve kendi siyasi hükmümü söylüyorum:

Türk milletinin egemenlik haklarını, Cumhuriyet’in kuruluş esaslarını ve terörle mücadelede ödediğimiz bedellerin hukukunu aşındıracak her karar, hangi çoğunlukla alınırsa alınsın benim vicdanımda millî iradeyi temsil etmez.

Ve Tam Burada Sevr’i Hatırlıyorum

106 yıl geriye gidelim.

10 Ağustos 1920. Sevr.

Sevr yalnızca bir toprak paylaşımı değildi. Türkiye’nin egemenliğini sınırlayan kapsamlı bir sistemdi.

Bugünkü tartışmamız açısından özellikle 62, 63 ve 64. maddeleri dikkat çekicidir.

  1. madde belirlenen bölgelerde yerel özerklik için bir plan hazırlanmasını öngörüyordu.
  2. madde bunun uygulanmasına ilişkin mekanizmayı düzenliyordu.
  3. madde ise belirli şartların gerçekleşmesi hâlinde bağımsızlığa kadar uzanabilecek bir yol açıyordu.

Yani bir anda sonuca gidilmiyordu.

Önce mekanizma.

Sonra uygulama.

Ardından yeni siyasi aşama.

Türk milleti bunu kabul etmedi.

Mustafa Kemal Atatürk ve Millî Mücadele kadrosu kabul etmedi.

Sevr uygulanamadı.

Millî Mücadele kazanıldı ve Lozan’da Türkiye masaya artık yenilmiş bir imparatorluğun temsilcisi olarak değil, bağımsızlığını savaş meydanında kazanmış bir milletin devleti olarak oturdu.

“İkinci Sevr” Derken Ne Demek İstiyorum?

Burada açık olmak zorundayım.

7595 sayılı Kanun Sevr değildir.

Sevr uluslararası bir antlaşmadır. 7595 sayılı Kanun ise Türkiye Cumhuriyeti’nin kendi Meclisinde çıkarılmış bir kanundur.

Bugünkü kanunda özerklik yoktur.

Bağımsızlık yoktur.

Toprak devri yoktur.

Bunları varmış gibi anlatmak gerçeği çarpıtmak olur.

Benim sorguladığım başka bir şeydir:

Sevr’de tek metin içerisinde kabul ettirilemeyen bazı siyasi sonuçlar, yüz yıl sonra Türkiye’ye farklı isimlerle ve aşamalı hukuki-siyasi düzenlemelerle kabul ettirilebilir mi?

Ben “İkinci Sevr” sorusunu bunun için soruyorum.

Silah bırakma.

Hukuki entegrasyon.

Peki sonra?

Umut hakkı mı?

Vatandaşlık tanımı mı?

Yerel yönetimler mi?

Ana dilde eğitim mi?

Yeni anayasa mı?

Bugün bunların Çerçeve Yasa’da bulunduğunu söylemiyorum.

Olmayacağının güvencesini soruyorum.

Çünkü Adı Üzerinde: Çerçeve

Benim için yazının düğümlendiği kelime budur:

Çerçeve.

Bir çerçeve oluşturulduysa içerisine ne konulacağını bilmek, egemenliğin gerçek sahibi olan milletin hakkıdır.

Eğer Türkiye Cumhuriyeti’nin üniter yapısı tartışılmayacaksa açıklayın.

Anayasa’nın ilk dört maddesi tartışılmayacaksa açıklayın.

Türkçenin resmî dil olması tartışılmayacaksa açıklayın.

Vatandaşlık tanımı etnik temelde değiştirilmeyecekse açıklayın.

Yerel veya bölgesel özerklik olmayacaksa açıklayın.

Umut hakkı konusunda ne yapılacağını açıklayın.

İmralı’da ne konuşulduğunu açıklayın.

Bundan sonraki yol haritasını açıklayın.

Çok mu şey istiyoruz?

Hayır.

Egemenliğin sahibi olarak bilgi istiyoruz.

Vatandaş Neden Tepki Vermiyor?

Bunu sahada görüyorum.

Vatandaşın önceliği ekmek, kira, fatura ve çocuğunun geleceği.

Ama başka bir şeyi de görüyorum:

İnsanlar siyaset konuşurken çekiniyor.

Türkiye’de siyasi açıklamalar, protestolar ve sosyal medya paylaşımları nedeniyle yürütülen soruşturmalar uzun zamandır ifade özgürlüğü tartışmalarının konusu.

Her soruşturmayı aynı kefeye koyamam.

Her gözaltının haksız olduğunu da söyleyemem.

Fakat toplumda “Konuşursam başıma iş gelir” düşüncesinin yerleşmesi bile demokrasi açısından ciddi bir sorundur.

Çünkü korkan vatandaş konuşmaz.

Konuşmayan vatandaş soru sormaz.

Soru sormayan vatandaş yöneticisini denetleyemez.

Millet denetleyemezse egemenlik kâğıt üzerinde milletin olur; uygulamada başkalarının eline geçer.

Bu nedenle vatandaşın önüne bütün belgelerin konulmasını istiyorum.

Kanunu oku.

Komisyonu oku.

İmralı görüşmelerini oku.

Öcalan’ın açıklamalarını oku.

DEM Parti’nin taleplerini oku.

467 oyun ne anlama geldiğine bak.

Sonra kararını kendin ver.

Gençliğe Hitabe’yi Bugün Yeniden Okuyorum

Mustafa Kemal Atatürk, Gençliğe Hitabe’de yalnızca dışarıdan gelecek tehlikelerden söz etmedi.

Şu ihtimali de Türk gençliğine bıraktı:

“Memleketin dâhilinde iktidara sahip olanlar, gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler.”

Bu cümleyi bugün okumak ağırdır.

Ben kimsenin zihnini okuyamam.

Hiçbir milletvekili hakkında ceza hukuku anlamında “hain” hükmü vermiyorum.

Ama alınan siyasi kararlar hakkında kendi hükmümü söylemekten de çekinmiyorum:

Terör örgütünün silahla elde edemediği siyasi hedeflerin hukuk ve siyaset yoluyla gerçekleştirilmesine kapı açacak her düzenlemeyi Türk milletinin tarihî kazanımlarına ihanet olarak görürüm.

Bunu hangi parti yaparsa yapsın karşı çıkarım.

Çünkü benim ölçüm parti değildir.

Türkiye Cumhuriyeti’dir.

Ben Terörün Bitmesine Değil, Devletin Taviz Vermesine Karşıyım

Türk askerinin ölmesini istemiyorum.

Polisimizin şehit olmasını istemiyorum.

Vatandaşlarımızın terör saldırılarında hayatını kaybetmesini istemiyorum.

PKK silahlarını bıraksın.

Teslim etsin.

Kendini feshetsin.

Terör bitsin.

Bundan kim rahatsız olabilir?

Fakat silah bırakmanın karşılığı Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş esaslarının tartışılması olmayacaktır.

Bedeli üniter devlet olmayacaktır.

Bedeli Lozan olmayacaktır.

Bedeli Türk milletinin egemenliği olmayacaktır.

Bedeli şehitlerimizin ve gazilerimizin hukuku olmayacaktır.

Ve kırk yılı aşkın süre silahla gerçekleştirilemeyen siyasi hedeflerin Türkiye Büyük Millet Meclisi eliyle gerçekleştirilmesi hiç olmayacaktır.

Meclise Son Sorum

Bugün 467 el kalktı.

Belki yarın başka bir düzenlemede daha fazla el kalkacak.

Ama unutmayın:

Milletvekili koltuğu sizin değildir.

Partilerin değildir.

Genel başkanların değildir.

Milletindir.

Makamlar geçer.

İktidarlar değişir.

Partiler bölünür.

Milletvekilleri parti değiştirir.

Ama devlet kalır.

Millet kalır.

Ve tarih kalır.

Tarih bir gün bugünün tutanaklarını açacaktır.

Kim ne söyledi?

Kim sustu?

Kim itiraz etti?

Kim el kaldırdı?

Hepsini görecektir.

Ben de bugün kendi adıma tarihe bir not düşüyorum:

Susmadım. Sordum. İtiraz ettim.

Çünkü Meclisin duvarındaki yazının hâlâ geçerli olduğuna inanıyorum:

Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.

467 milletvekili bir kanunu kabul edebilir.

400 milletvekili anayasa değişikliği için gerekli nitelikli çoğunluğu aşabilir.

Ama hiç kimse Türk milletinin tarihî egemenlik hakkının sahibi değildir.

O nedenle bugün 467 milletvekiline tek bir soru soruyorum:

Yarın önünüze Cumhuriyet’in temel niteliklerini ilgilendiren bir düzenleme geldiğinde hangi noktada “Buraya kadar” diyeceksiniz?

Umut hakkında mı?

Vatandaşlıkta mı?

Yerel yönetimlerde mi?

Ana dil tartışmasında mı?

Üniter devlet yapısında mı?

Nerede?

Hangi maddede o eller inecek?

Çünkü Türk milleti artık yalnızca bugünkü çerçeveyi değil, o çerçevenin içine konulacak resmi de bilmek istiyor.

Eğer bu çerçeve Türkiye’yi yüz yıl önce reddettiğimiz siyasi sonuçlara adım adım götürecekse bunun adını tarih koyacaktır.

Ben bugünden soruyorum:

Çerçeve Yasa, İkinci Sevr’e Açılan Bir Kapı mı?

Cevabı sloganlarla değil, bundan sonra atacağınız adımlarla vereceksiniz.

Yorum Yap