HFHACI FİLİK
11 Ağustos 2026 · 10 dakika okuma

467 El Kalktı; Peki Türk Milletinin Vicdanı Nerede Kaldı?

10 Ağustos 1920’de Türk milletine Sevr dayatılmıştı. 106 yıl sonra aynı tarihte TBMM’de PKK/KCK bağlantılı suçlara özel hukuki sonuçlar doğuran Çerçeve Yasa 467 oyla kabul edildi. Milletvekili yemini, millî egemenlik ve Cumhuriyet’in temel değerleri açısından bu oylamanın hesabı Türk milletine verilmelidir.

Yorum 1

Hacı Filik

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin duvarında bir cümle yazar:

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.”

10 Ağustos 2026 gecesi Meclis’te yapılan oylamaya bakarken benim sormak istediğim soru tam olarak budur:

Hangi milletin iradesi?

Kamuoyunda “Çerçeve Yasa” olarak bilinen Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun TBMM Genel Kurulu’nda 467 kabul, 87 ret ve 7 çekimser oyla kabul edildi.

Bu yalnızca bir rakam değildir.

O 467 oyun arkasında, Türkiye Cumhuriyeti’nin terörle yaklaşık yarım asırlık mücadelesinin nasıl okunacağına ilişkin siyasi bir tercih vardır.

Ve ben bir Türk milliyetçisi olarak bu tercihe itiraz ediyorum.

10 Ağustos: Tarihin ağır tesadüfü

Tarihler bazen yalnızca bir takvim yaprağından ibaret değildir.

10 Ağustos 1920.

Türk milletine Sevr Antlaşması dayatıldı.

Anadolu’nun paylaşılmasını, Türk milletinin egemenliğinin daraltılmasını ve bağımsızlığının ortadan kaldırılmasını öngören bu metni Türk milleti kabul etmedi.

Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları kabul etmedi.

Anadolu kabul etmedi.

Türk milleti Millî Mücadele’yi verdi, bedel ödedi ve Sevr’i tarihin çöplüğüne attı.

Aradan 106 yıl geçti.

10 Ağustos 2026.

Elbette bugün önümüzde Sevr Antlaşması yoktur. Bugünkü düzenlemeyi hukuken Sevr’le aynı şeymiş gibi göstermek doğru olmaz.

Fakat Sevr’in yıl dönümünde Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde PKK/KCK bağlantılı suçlara özel hukuki sonuçlar doğuran bir düzenlemenin kabul edilmesi benim açımdan tarihin ağır bir tesadüfüdür.

Çünkü 10 Ağustos bize bir hakikati hatırlatmaktadır:

Türk milletinin egemenliği pazarlık konusu yapılamaz.

Önce kanunun ne söylediğine bakalım

Bu tartışmayı yalnız sloganlarla değil, kabul edilen düzenlemenin doğurduğu sonuçlar üzerinden yapmak gerekiyor.

Kanunun kapsamına PKK/KCK terör örgütünü kurma veya yönetme, örgüte üye olma, bilerek ve isteyerek yardım etme, örgüt propagandası ve örgüt lehine terörizmin finansmanı kapsamındaki çeşitli suçlar giriyor.

Belirlenen şartların gerçekleşmesi hâlinde kapsam içindeki soruşturma ve kovuşturmalar suçun niteliğine göre 5 veya 10 yıl ertelenebiliyor.

Kesinleşmiş hapis cezalarının infazı da yine 5 veya 10 yıl ertelenebiliyor.

Daha önemlisi;

soruşturma veya kovuşturmanın ertelendiği süre suç işlenmeden geçirilirse dosyanın kapanmasına kadar giden hukuki sonuçlar ortaya çıkabiliyor.

Kesinleşmiş cezanın infazının ertelendiği süre suç işlenmeden geçirilirse de ceza infaz edilmiş sayılabiliyor.

Şimdi Türk milletine soruyorum:

Bunun adına ne dersek diyelim, ortaya çıkan sonuç nedir?

Bir terör örgütüyle bağlantılı belirli suçlar bakımından Türkiye’nin mevcut ceza ve infaz rejiminden ayrılan özel bir hukuki mekanizma kurulmaktadır.

İtirazımız tam olarak buradadır.

“Af değil” demek meseleyi çözmüyor

Kanunu savunanlar bunun genel veya özel af olmadığını söylüyor. (Çünkü örgüt buna af denmesini istemiyor, haklı mücadelemiz başarıyla sonuçlandı diyor)

Hukuki teknik bakımından düzenlemenin adı gerçekten “af” olmayabilir. (Bence de “AF” değil “İMTİYAZ” dır.)

Ancak milletin bakacağı yer kanunun başlığı değil, doğurduğu sonuçtur.

Bir insan hakkında yürütülen soruşturma erteleniyorsa;

kovuşturması erteleniyorsa;

kesinleşmiş cezasının infazı erteleniyorsa;

ve belirlenen süre sonunda cezası infaz edilmiş sayılabiliyorsa;

Türk milletinin bunu sorgulaması son derece doğaldır.

Siyasetin görevi kelimelerin arkasına saklanmak değil, milletin vicdanındaki sorulara cevap vermektir.

Şehit ailesine bunu nasıl anlatacaksınız?

Ben meselenin en ağır tarafının burada başladığını düşünüyorum.

Bu ülkenin dağlarında, sınırlarında ve karakollarında terörle mücadele eden insanlar vardı.

Şehitlerimiz vardı.

Gazilerimiz var.

Evladını toprağa veren anneler, babalar var.

Çocukluğunu babasının fotoğrafına bakarak geçiren şehit çocukları var.

Ve daha birkaç gün önce Ankara Güvenpark’ta özlük hakları için seslerini duyurmaya çalışan er gazilerimizin yanındaydık.

Dün gazilerimizin meclise yürümesine bile izin vermediler, er gazilerimizin özlük hakları için verdiği bu mücadele bu kadar ses getirmedi görmezden gelindi, hatta algı operasyonları ile küçük görülmeye çalışıldı.

Şimdi aynı devletin Meclisi bir tarafta gazisinin yıllardır çözülmeyen haklarını konuşamazken, diğer tarafta PKK/KCK bağlantılı suçlara yönelik özel bir hukuki mekanizmayı hızla yasalaştırıyorsa burada sorulması gereken ağır bir vicdan sorusu vardır:

Bu devletin önceliği kimdir?

Silahla Cumhuriyet’e karşı çıkan mı?

Yoksa Cumhuriyet yaşasın diye silahın karşısına dikilen mi?

Benim cevabım belli;

Türkiye Cumhuriyeti’nin hukuk düzeninde öncelikle korunması gereken irade terör örgütünün beklentileri değil;

Türk milletinin egemenliği, şehidin hatırası ve gazinin hukukudur.

Milletvekili yemini yalnızca kürsüde okunan bir metin değildir

TBMM’ye giren her milletvekili Anayasa’nın 81’inci maddesi uyarınca milletin önünde yemin eder.

Devletin varlığını ve bağımsızlığını, vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğünü, milletin kayıtsız ve şartsız egemenliğini koruyacağına;

Türkiye Cumhuriyeti’ne ve Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağına namusu ve şerefi üzerine ant içer.

Peki bu yemin yalnızca kürsüde okunup geçilecek birkaç cümleden mi ibarettir?

Yoksa siyasi hayat boyunca taşınması gereken bir sorumluluk mudur?

Ben 467 milletvekilinin yeminlerinin hukuken geçersiz olduğunu söylemiyorum. ( Benim vicdanımda geçersizdir.)

Fakat verdikleri bu oyun ettikleri yeminle siyasi ve vicdani bakımdan bağdaşıp bağdaşmadığını Türk milletinin sorgulama hakkı vardır.

Ve ben de sorguluyorum.

Bir milletvekili milletin bölünmez bütünlüğünü ve kayıtsız şartsız egemenliğini koruyacağına namusu ve şerefi üzerine yemin edip ardından PKK/KCK bağlantılı suçlara özel sonuçlar doğuran bir düzenlemeye “evet” diyorsa milletin karşısına çıkıp bunun gerekçesini açıklamak zorundadır.

“Partim böyle istedi.”

“Grubumuz böyle karar aldı.”

“Genel başkanımızın politikası buydu.”

Bu cevapları kabul etmiyorum.

Çünkü milletvekili yemini parti genel başkanına edilmez.

Türk milletine edilir.

Milletin vekili misiniz, partinizin vekili mi?

Anayasa’nın 80’inci maddesi açıktır:

Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri yalnız seçildikleri bölgeyi veya kendilerini seçenleri değil, bütün milleti temsil ederler.

İşte mesele tam olarak budur.

Milletvekilliği parti genel merkezinden gelen talimata göre düğmeye basma makamı değildir.

Milletvekilliği gerektiğinde kendi partisinin kararına karşı çıkıp milletin menfaatini savunabilme sorumluluğudur.

İşte benim “kukla siyaset” diye tarif ettiğim zihniyet tam olarak burada ortaya çıkmaktadır.

İradesini milletin vicdanından değil parti merkezinden alan;

önüne gelen metni sorgulamadan kabul eden;

yarın seçim bölgesine döndüğünde verdiği oyun hesabını vatandaşına açıklayamayan bir siyaset anlayışı milletvekilliğinin temsil ruhunu boşaltır.

Hukuken milletvekili olabilirsiniz.

Ama siyasi iradenizi başkasına teslim ettiğiniz anda milletin şu sorusundan kaçamazsınız:

Bizi mi temsil ediyorsunuz, genel merkezlerinizi mi?

Milletvekili kukla değildir.

Olmamalıdır.

Ben “terör devam etsin” demiyorum

Bu ayrımı özellikle yapmak gerekiyor.

Hiçbir aklı başında insan Türkiye’de yeniden şehit haberleri gelsin istemez.

Hiçbir anne ağlamasın.

Hiçbir askerimizin ve polisimizin kanı toprağa düşmesin.

Silahlar sonsuza kadar sussun.

Ama bunun yolu terör örgütüne veya örgüt mensuplarına göre hukuk üretmek değildir.

Terörün bitmesi başka şeydir.

Terör karşısında devletin hukuk düzeninin esnetilmesi başka şeydir.

Türkiye Cumhuriyeti terörü müzakere ederek değil, hukuk devleti içerisinde kararlılıkla mücadele ederek tasfiye etmelidir.

Silah bırakmak zaten bir terör örgütünün Türkiye Cumhuriyeti karşısında yerine getirmesi gereken koşulsuz yükümlülüktür.

Devlet bunun karşılığında hukuk pazarlığı yapmak zorunda değildir.

Cumhuriyet’in temeline dinamit döşemeyin

Cumhuriyet yalnızca bir yönetim biçimi değildir.

Cumhuriyet’in temelinde;

üniter devlet,

millî egemenlik,

hukuk devleti,

eşit vatandaşlık

ve Türk milletinin ortak geleceği vardır.

Bu temellerden birisini siyasi pazarlıkların konusu hâline getirdiğiniz anda yalnızca bir kanun maddesini değiştirmiş olmazsınız.

Cumhuriyet’in taşıyıcı kolonlarından birini tartışmaya açarsınız.

Bugün “yalnızca bir hukuki düzenleme” denilebilir. (Kök yasa olarak adlandırılan bu düzenlemenin üstüne daha yeni düzenlemeler gelecektir. )

Yarın başka bir istisna gelir.

Sonra başka bir talep.

Sonra başka bir düzenleme.

Cumhuriyetler her zaman bir gecede yıkılmaz.

Bazen temellerine küçük küçük dinamitler döşenir.

Bazen bir kavramla başlar.

Bazen bir tavizle.

Bazen “bir defaya mahsus” denilen istisnayla.

Bazen de Meclis’te kaldırılan 467 elle.

Bizim itirazımız tam olarak bunadır.

Çünkü Türkiye Cumhuriyeti terör örgütünün taleplerine göre hukukunu şekillendiren bir devlet değil;

terörü hukuk içerisinde tasfiye edecek kudrete sahip bir devlettir.

Bugün 467, yarın hangi düzenleme?

Asıl endişem burada.

Çünkü hukukta açılan her istisna kapısı bir sonraki düzenlemenin gerekçesi hâline gelebilir.

Bugün soruşturma ve kovuşturmaların ertelenmesini konuşuyoruz.

Bugün infazların ertelenmesini konuşuyoruz.

Bugün belirli sürelerin sonunda cezaların infaz edilmiş sayılmasını konuşuyoruz.

Peki yarın?

Siyasi haklar mı?

Yerel yönetimler mi?

Vatandaşlık tartışmaları mı?

Anayasal düzenlemeler mi?

“Demokratik entegrasyon” adı altında hangi talepler gelecek?

Bu soruları sormak düşmanlık değildir.

Bu soruları sormak Türkiye Cumhuriyeti’nin geleceğine karşı sorumluluktur.

Meclis parti genel merkezlerinin noter makamı değildir

Birinci Meclis’in iradesini hatırlamak gerekiyor. (Dün Genel Başkanımız Prof. Dr. Ümit Özdağ 1 meclis önünden bir açıklama yaptı.)

O Meclis işgal altındaki bir milletin bağımsızlık iradesiydi.

Bugünkü TBMM de aynı millî egemenlik makamının devamıdır.

Bu nedenle milletvekillerine düşen görev önlerine gelen her metne parti disiplininin gereği olarak el kaldırmak değildir.

Okumaktır.

Sorgulamaktır.

Vicdanıyla karar vermektir.

Ve gerektiğinde kendi partisinin genel başkanına bile:

“Ben bu konuda Türk milletinin vicdanından başka talimat tanımıyorum.”

diyebilmektir.

Milletvekilliğinin şerefi de burada başlar.

1920’de de son sözü millet söyledi

Sevr’in altında imzalar vardı.

Ama Türk milletinin iradesi yoktu.

Bu nedenle Sevr kâğıt üzerinde kaldı.

Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde Türk milleti kendi kaderini kendi ellerine aldı ve Millî Mücadele’nin sonunda bağımsız devletini kurdu.

106 yıl sonra yine bir 10 Ağustos günü hatırlatıyorum:

Türkiye’nin geleceğini belirleyecek olan hiçbir örgüt, hiçbir siyasi parti ve hiçbir genel başkan değildir.

Son söz Türk milletinindir.

Bugün Meclis’te kaldırılan 467 el tarihin kayıtlarına geçti.

Yarın herkes verdiği oyun hesabını kendi seçmenine ve Türk milletine verecektir.

Çünkü makamlar geçicidir.

Partiler değişir.

Milletvekilleri gelir, gider.

Ama Türkiye Cumhuriyeti Devleti bakidir.

Ve Cumhuriyet’in temeline döşenen her siyasi dinamite karşı, hangi partiden ve kimden gelirse gelsin aynı cümleyi söylemeye devam edeceğiz:

Egemenlik kayıtsız şartsız Türk milletinindir.

Ve Türk milletinin egemenliği hiçbir örgütün, hiçbir siyasi partinin ve hiçbir siyasi hesabın pazarlık konusu yapılamaz.

Hacı Filik
Bilim • Birlik • Barış

Okur görüşleri

1 yorum

Yorum Yap