Hacı Filik
Bugün Çayırova’da ve birçok ilçemizde sahadaydık.
Kamuoyunda “Çerçeve Yasa” olarak bilinen düzenlemeye karşı neden Türk milletinden yana tavır aldığımızı vatandaşlarımıza anlattık. Pazarları gezdik, esnafımızı ziyaret ettik, insanlarımızı dinledik.
Fakat bugün sahada gördüğüm tabloyu yalnızca Çerçeve Yasa üzerinden anlatırsam eksik bırakmış olurum.
Çünkü karşımızda bundan çok daha derin bir mesele vardı:
Geçinemeyen, siyasete güvenini kaybeden ve düşüncesini açıkça ifade etmekten çekinen bir vatandaş.
Bir esnafımızın söylediği cümle günün özeti gibiydi:
“Başkanım, ben cebime girene bakıyorum. Ekmeğimin peşindeyim.”
Bu cümleyi hafife alamayız.
Çünkü biz ülkenin geleceğini konuşurken karşımızdaki insan akşam evine ne götüreceğini düşünüyor.
Pazar Kalabalık Ama Alışveriş Yok
Bugün pazar kalabalıktı.
Ama kalabalık kadar alışveriş yoktu.
İnsanlar tezgâhlara geliyor, fiyat soruyor, hesap yapıyor; bazıları birkaç parça ürün alıyor, bazıları ise hiçbir şey almadan yoluna devam ediyordu.
Pazarcı esnafının durumu da farklı değil.
Elindeki sebze ve meyve ertesi güne kalıp çürümesin diye günün ilerleyen saatlerinde maliyetine, hatta kimi zaman zararına satış yapmak zorunda kalıyor.
Çünkü yer parasını ödeyecek.
Günlük giderini çıkaracak.
Akşam evine ekmek götürecek.
Üstelik bugün sattığı ürünü yarın aynı fiyattan yerine koyamayacağını da biliyor.
Vatandaş alamıyor. Esnaf satamıyor. Çalışan geçinemiyor.
Herkes ertesi günü kurtarmanın hesabını yapıyor.
İnsanlar Neden Konuşmaya Çekiniyor?
Bugün beni düşündüren yalnızca ekonomik tablo değildi.
Vatandaşlarımızın bir bölümünün düşüncesini ifade ederken dahi çekindiğini gördük.
Fotoğraf vermek istemeyenler oldu.
Tepkisini açıkça göstermekten kaçınanlar oldu.
“Ben de sizin gibi düşünüyorum ama…” diye başlayan cümleler duyduk.
İşte sahada uzun zamandır anlatmaya çalıştığımız meselelerden biri budur.
Bir vatandaşın düşüncesini açıklamadan önce başına bir şey gelip gelmeyeceğini hesaplaması, üzerinde ciddi şekilde düşünülmesi gereken bir durumdur.
Elbette bunun yanında yanımıza gelip açıkça destek veren, başarı dileyen, mücadelemizin yanında olduğunu söyleyen vatandaşlarımız da vardı.
Onlara:
“Gelin, bu mücadeleyi birlikte verelim.”
dediğimizde ise bu kez başka bir duvarla karşılaşıyoruz:
Siyasete duyulan güvensizlik.
“Biz Kime Güveneceğimizi Şaşırdık”
Vatandaş bize açıkça şunu söylüyor:
“Yıllarca birilerine inandık. Oy verdik. Destekledik. İktidar kazanmasın diye güçlü gördüğümüz muhalefet adaylarının arkasında durduk. Sonra seçtiğimiz insanlar hakkında iddialar ortaya çıktı, soruşturmalar açıldı, tutuklananlar oldu, siyasi parti değiştirenler oldu. Biz artık kime güveneceğimizi bilmiyoruz.”
Bu duyguyu görmezden gelemeyiz.
Hakkında suçlama bulunan insanların suçlu olup olmadığına sosyal medya, siyasi partiler veya bizler değil; bağımsız ve tarafsız yargı karar vermelidir.
Fakat vatandaş açısından başka bir gerçek var:
Güven duygusu aşınıyor.
Dün seçim meydanlarında birbirlerini en ağır ifadelerle suçlayanların bugün kritik meselelerde yan yana geldiğini gören vatandaş doğal olarak soruyor:
“Peki ben kime inanacağım?”
Daha önce kendisine farklı şeyler söylenmiş.
Seçim meydanlarında korkutulduğu konularla bugün karşı karşıya kaldığını düşünüyor.
Şimdi Çerçeve Yasa tartışmalarını izliyor ve bir kez daha aynı soruyu soruyor:
“Ben kime, neye güveneceğim?”
Siyasetten Uzaklaşmak Çözüm mü?
İşte burada vatandaşlarımıza bugün de anlattığım bir mesele var.
Rahmetli Recep Yazıcıoğlu’nun yıllarca dikkat çektiği temel sorunlardan biri, vatandaşın yönetime katılmadan yönetimden şikâyet etmesiydi.
Apartman yönetimine katılmayız, yönetimden şikâyet ederiz.
Mahallemizde söz sahibi olmayız, mahalleyi yönetenlerden şikâyet ederiz.
İlçenin yönetiminde yer almayız, ilçenin yönetiminden şikâyet ederiz.
Ülkenin yönetimine katılmayı başkalarına bırakır, sonra bizi yönetenlerden yakınırız.
Yapmayın kardeşim.
Yönetime katılın.
Sözünüz olsun.
Mahallenizde söz sahibi olun.
İlçenizde görev alın.
İlinizde sesinizi yükseltin.
Türkiye’nin yönetiminde söz sahibi olmaya talip olun.
Çünkü yanlış yönetime “dur” demenin yollarından biri de doğru yönetimi kurmaya talip olmaktır.
Siyasetçilere güveniniz kalmadıysa belki de artık kendinize güvenmenin zamanı gelmiştir.
“Kim yapacak?” diye sormak yerine:
“Ben neden yapmayayım?”
deyin.
“Ben Bir Ay Çalışmazsam Ailem Ne Yapacak?”
Fakat bugün bir vatandaşımızın verdiği cevap beni özellikle düşündürdü.
Özetle şunu söyledi:
“Başkanım, bu işi ne kadar iyi yaparsan yap yine hedef olabilirsin. Genel Başkanınız Ümit Özdağ da tepki gösterdi ve aylarca Silivri’de kaldı. Onun arkasında teşkilatı vardı, sizler vardınız. Benim başıma bir şey gelirse ne yapacağım? Ailem ne yapacak? Ben bir ay çalışmazsam evimi nasıl geçindireceğim?”
İşte bu soruyu geçiştiremeyiz.
Bu insana “Korkma.” demek kolay.
Ama adam korkak değil.
Adam evini düşünüyor.
Kirasını düşünüyor.
Market masrafını düşünüyor.
Faturalarını düşünüyor.
Çocuğunu düşünüyor.
Bir ay maaş alamazsa ailesinin nasıl geçineceğini hesaplıyor.
O nedenle Türkiye’de demokratik katılımı konuşurken vatandaşın ekonomik bağımsızlığını da konuşmak zorundayız.
İnsan düşüncesini ifade etmenin veya siyasete katılmanın muhtemel bedelini ailesinin geçimi üzerinden hesaplamaya başlamışsa burada yalnızca siyasi değil, toplumsal bir sorun vardır.
“Ben Eve Götürdüğüm Ekmeğin Peşindeyim”
Bugün Çayırova pazarından ayrılırken aklımda en fazla kalan söz buydu:
“Ben cebime giren paraya bakıyorum. Eve götürdüğüm ekmeğin peşindeyim.”
Bu sözü söyleyen vatandaşa kızamayız.
Çünkü gerçekten ekmeğinin peşinde.
Ama tam burada bir şeyi anlatmamız gerekiyor:
Siyaset dediğimiz şey zaten o ekmeğin meselesidir.
Pazardaki domatesin fiyatı siyasettir.
Kira siyasettir.
Maaş siyasettir.
Vergi siyasettir.
Çocuğunuzun eğitimi ve geleceği siyasettir.
Adalet siyasettir.
Güvenlik siyasettir.
Ülkenizin geleceği hakkında alınan kararlar siyasettir.
Siz:
“Ben siyasetle ilgilenmiyorum.”
dediğiniz anda siyaset sizinle ilgilenmekten vazgeçmiyor.
Sizin olmadığınız yerde başkaları sizin adınıza karar vermeye devam ediyor.
Kime Güveneceğinizi Bilmiyorsanız Önce Kendinize Güvenin
Bugün Çayırova’da yalnızca broşür dağıtmadık.
Vatandaşı dinledik.
Esnafı dinledik.
Pazarın halini gördük.
Geçim sıkıntısını gördük.
Siyasete duyulan güvensizliği gördük.
İnsanların konuşurken yaşadığı çekingenliği gördük.
Ama bütün bunların arasında hâlâ memleketi için kaygılanan, çocuklarının geleceğini düşünen ve bir şeylerin değişmesini isteyen insanları da gördük.
İşte benim çağrım o insanlara:
Kime güveneceğinizi bilmiyorsanız önce kendinize güvenin.
Siyaseti başkalarına bırakmayın.
Mahallenizde söz sahibi olun.
İlçenizde söz sahibi olun.
Şehrinizde söz sahibi olun.
Türkiye’nin geleceğinde söz sahibi olun.
Çünkü bu ülkeyi başka birileri gelip bizim yerimize değiştirmeyecek.
Bugün “Ben yalnızca ekmeğime bakarım.” diyerek ülkenin yönetiminden uzaklaşırsak, yarın o ekmeğin fiyatını belirleyen kararları yine başkaları verecek.
Türk milletinin kendi geleceği üzerinde yeniden güçlü biçimde söz sahibi olmasının yolu seyirci kalmaktan değil, yönetime katılmaktan geçmektedir.
Biz de bunun için sahadayız.
Bugün Çayırova’da.
Yarın başka bir sokakta, başka bir pazarda, başka bir ilçede.
Türk milletinin sözünün yeniden güçlü çıkması için.
Hacı Filik
Zafer Partisi Çayırova İlçe Başkanı
Bilim • Birlik • Barış
